Hallo allemaal, we hebben na een lange vlucht en heen en weer sjouwen met de koffers eindelijk een plekje gevonden in het hotel te BAires, De auto’s stonden netjes geparkeerd bij de haven. Dus instappen en wegwezen. Vervolgens de tijd in de stad doorgebracht en derg. dingen met o.a.inkopen gedaan voor onderweg.

Ook naar een startschot avond geweest met Tango dansers erbij, best gezellig.

10 december de eerste rit gemaakt van bijna 1000 km. Prima gegaan. De volgende dag verder naar Puerto Madrin. Leuke havenstad.

Ook nog een echte klapband gehad welke bijzonder goed is afgelopen. Ga morgen twee nieuwe achterbanden laten omleggen.

Vandaag een makkelijk ritje gehad met mooi weer. De zee wezen opzoeken.

Dit was even in het kort een teken van leven vanuit ZA.

Hoe is de storm tekeer gegaan????

Groetjes van Agnes (die slaapt) en Piet.

Buurtzorg nu ook in Ferwerderadiel

Sinds 1 september 2011 heeft Buurtzorg Ferwerderadiel een kantoor geopend aan de Schoolstraat 12 in het Multi Functionele Centrum te Burdaard.

De thuiszorgorganisatie Buurtzorg Nederland is in Nederland een begrip aan het worden en is zelfs genomineerd voor beste werkgever van het jaar.

Het buurtzorgteam biedt verpleging en verzorging thuis.

Kleinschaligheid, betrokkenheid en kwaliteit zijn de speerpunten die men hoog in het vaandel heeft staan.

De medewerkers van buurtzorg zijn hoog opgeleid en geven alle zorg.

Voor u als cliënt betekent dit, dat er één verpleegkundige de zorg verleent.

Het team is zelfsturend en doet zelf de planning en organisatie. Zij begeleiden het hele zorgproces vanaf het begin tot het eind.

De enthousiaste medewerkers zij 24u per dag bereikbaar.

Wilt u meer weten over Buurtzorg Ferwerderadiel.

Neem dan gerust contact met ons op.

Buurtzorgteam Ferwerderadiel 06-51921684

ferwerderadiel@buurtzorgnederland.com

Anke Jansma

Petra Ferwerda

Clara Zijlstra

Griet Damstra

Het ijsbaan dilemma

 Het ijsbaan gebouwtje is aan vervanging toe; iedereen die de laatste jaren het gebouwtje heeft betreden zal dat volmondig kunnen beamen. Een paar jaar terug heeft het toenmalige bestuur de hele buitenkant betimmerd met betonplex en enkele ramen en kozijnen vervangen.
Zo kon het gebouwtje nog wel een paar jaar mee, maar de houtwormen vorderen gestaag met het consumeren van het interieur.

Het huidige bestuur kon de containers van de kinderopvang gratis van de gemeente overnemen en na her en der geïnformeerd te hebben leek dat een goede optie.
Op kosten van de ijsbaan werden de twee containers tijdelijk geparkeerd op het nieuwe industrie terrein.
TWA architecten maakte kosteloos een ontwerp voor het plaatsen en het uiterlijk van de containers.
De verantwoordelijke instanties hebben het ontwerp goed gekeurd.
So far, so good.
Nu kon men spijkers met koppen gaan slaan, althans dat dacht het bestuur.
Op een mooie lente avond werd er op het ijsbaan terrein beraad gehouden met enkele dorpsgenoten die de klus zouden gaan moeten klaren.
Al snel werd toen duidelijk dat de hele operatie, fundering maken, plaatsen van de containers en het afwerken van de containers, financieel ver boven het geplande budget uit zou komen.
Het plaatsen van de containers wordt erg lastig en dus duur door de bomen langs de weg en bij het gebouwtje.
Het aansluiten van sanitaire voorzieningen is ook niet eenvoudig doordat de leidingen in de weg hoger liggen dan het ijsbaan terrein.
Voor minder geld dan dat deze hele operatie zou gaan kosten kan waarschijnlijk ook een nieuw houten onderkomen neergezet worden op de oude fundering.
De lichtmasten hebben ook hun beste tijd gehad; sommige masten worden d.m.v. een stalen manchet overeind gehouden.
Al deze zaken gaan de financiële draagkracht van de ijsbaan vereniging te boven.
Daarbij komt dat het bezoek aan de ijsbaan de laatste jaren niet overweldigend was; in de avond uren was er bijna geen belangstelling.

De vraag rijst dan ook moet de ijsbaan wel blijven bestaan?

Egbert d'Hamecourt

Lintjesregen in mfc “HET SPECTRUM”

Het gemeentebestuur had dit jaar het mfc in Burdaard uitgekozen om de jaarlijkse koninklijke onderscheidingen uit te reiken. Een kleurrijk gebouw past bij een kleurrijke dag als Koninginnedag, aldus de burgemeester. Met een strofe uit het gedicht “Regen” illustreerde de burgemeester dat hij elk jaar hoopt op een (lintjes)regenbui op Koninginnedag.

Toch is er een dag in het jaar
dat regen mij niet deert.
Dat is als Hare Majesteit
weer menigeen vereert.
Wanneer ons aller Koningin
op mensen van formaat
als dank voor al hun burgerzin
het …..lintjes regenen laat.

De burgemeester benadrukte nog eens hoe belangrijk vrijwilligerswerk is; vrijwilligers zijn nodig om onze dorpen leefbaar en vitaal te houden.
Dit jaar werden er vier mensen in de gemeente Ferwerderadiel onderscheiden, waarvan twee uit Burdaard, mevr. Hennie Middelkamp en dhr. Pieter Kingma. De twee burdaarders werden benoemd tot lid in de orde van Oranje Nassau.

Hennie Middelkamp was vanaf de oprichting betrokken bij het “Ruurd Wiersma museum”. Vele jaren was zij de spil van het museum. Zij deed eigenlijk alles: rondleiden, coördineren, conserveren, opleiden. Na tien intensieve jaren ging zij aan de slag in het bezoekerscentrum in Hegebeintum. Gedurende negen jaar verzorgde zij, twee dagen per week de rondleidingen. Ook was zij de steun en toeverlaat van haar man bij zijn werk voor de molen “de Zwaluw” en voor zijn werk bij de stichting recreatie en toerisme.

Pieter Kingma stopte deze maand met zijn vrijwilligerswerk; 43 jaar was hij actief voor de uitvaartvereniging “de Laatste Eer” en 20jaar was hij voorzitter van de zangvereniging “Juliana”.
Tussen 1959 en 1989 vervulde hij verschillende functies binnen de Gereformeerde kerk.
Daar naast lag zijn passie bij de plaatselijke voetbalvereniging fc Birdaard; enkele jaren was hij voorzitter en na die periode verleende hij hand en spandiensten bij het beheer van gebouwen en terreinen. Sinds 2006 is hij de penningmeester van de ouderen soos.

     

Wat is Herbergier Bartlehiem
Herbergier Bartlehiem is een huis waar 16 mensen met geheugenproblemen kunnen wonen en is gehuisvest in de voormalige zuivelfabriek in Bartlehiem. Iedere bewoner heeft een eigen kamer met douche en toilet. Er is een gezamenlijke huiskamer waar de meeste bewoners overdag zullen verblijven. Ook is er een keuken waar door een medewerker eten voor de bewoners wordt gekookt. Rondom het pand is een grote tuin die geschikt zal worden gemaakt om te wandelen en waar plaats komt voor een moestuin, sierbloemen en een aantal kleine dieren.

Hoe werkt het?
Zorgondernemers Oeds en Judith Visser gaan met hun dochters (5 en 9 jaar oud) in het pand wonen en voeren de regie over het huis. Zij worden bijgestaan door een team van enthousiaste en betrokken medewerkers. Omdat een Herbergier een platte organisatie is kan er veel tijd en aandacht besteed worden aan de bewoners. Aandacht, respect en warmte staan centraal.
Bewoners betalen kosten voor huur, service en maaltijden uit eigen middelen. De zorg en begeleiding worden betaald met een persoonsgebonden budget uit de AWBZ.

Het pand
Het zal de meesten niet ontgaan zijn dat er de laatste tijd veel is gebeurd. Het oude pakhuis naast de zuivelfabriek is gesloopt en op die plek is een stukje nieuwbouw gekomen, in de stijl van het oude pakhuis. De loods voor de zuivelfabriek is gesloopt en het pand is geheel gerenoveerd. Aan de wegkant is een pui gekomen met daarin ramen die uitkijken over het wijde en weidse Friese landschap. Het gebouw heeft een zachtgele kleur gekregen en de spanten aan de buitenkant zijn opnieuw geverfd.

Unieke formule
Een Herbergier biedt een unieke vorm van kleinschalig wonen. Het unieke zit erin dat de zorgondernemers zelf in het pand wonen samen met de bewoners. Op deze manier zijn zij goed op de hoogte van wat er speelt. Daarnaast kan door de platte organsiatie veel tijd en aandacht aan de bewoners worden besteed. Het streven is aan te sluiten bij wat iemand thuis gewend was. 

Op 27 oktober heeft Jeen van der Berg de sleutel overhandigd; hij arriveerde met het pontje van Wyns.

                                                        

Wel of geen LEF

Toen ik het artikel over de oprichting van het gemeentelijke energiebedrijf Ferwerderadiel las kreeg ik acuut flashbacks. De naam is weliswaar eigentijds, LEF staat voor lokale energie Ferwerderadiel, maar doet toch sterk denken aan de oude GEB's (gemeentelijk energie bedrijven).
In mijn jeugd werd het gas geleverd door het lokale GEB en men hanteerde daarbij eigenlijk een heel moderne afrekenmethode, het tegenwoordige "pay per view", betaal direct wat je gebruikt. Dat direct betalen ging d.m.v. de gaspenningen die men kon kopen bij de lokale kruidenier annex waterstoker. De penningen deed men in de meter en het gas dat men gebruikte was betaald; nooit achterstallige incasso's.

Alle huidige energiekolossen zijn voortgekomen uit die lokale GEB's; Nuon is voortgekomen uit het Amsterdamse GEB en Essent uit het Rotterdamse GEB.

Net nu al die energiekolossen in de uitverkoop zijn, zien we een revival van het lokale energie bedrijf. Diverse steden zijn bezig of hebben al een lokaal energie bedrijf opgezet b.v. Veenendaal, Tilburg, Apeldoorn, Heerhugowaard, Groningen, Breda, Waalwijk, Assen, Haarlem. Er zijn echter wel een paar kanttekeningen te plaatsen bij die ontwikkeling.

Is het verstandig dat de lokale overheid als ondernemer gaat optreden?
Ondernemen houdt per definitie in dat men risico's neemt. Een ondernemer is zich te allen tijde bewust van die risico's en kan die risico's nooit afwentelen.
De lokale overheid kan altijd risico's afwentelen op de burgers en heeft daarvoor ook diverse instrumenten ter beschikking.

Een veel gehoord argument bij die ontwikkeling is het "Klimaatneutraal" maken van de gemeente. Men maakt dan heel mooie lijstjes als in 2012 7% , in 2015 20%, in 2020 56% klimaatneutraal. Hoe men dat alles tracht te bereiken wordt meestal heel summier en weinig onderbouwd aangegeven. Risico analyses treft men al helemaal niet aan.

De juridische obstakels bij het opzetten van een lokaal energiebedrijf worden heel vaak onderschat, om nog maar te zwijgen over de juiste ondernemingvorm.
Heeft men zich wel eens afgevraagd of een gemeente eigenlijk wel winst mag maken, want winst maken is toch het doel van elke onderneming.

Moeten kleine gemeenten wel het risico nemen, kunnen ze niet beter de krachten direct bundelen zodat er vanaf de start een solide basis is. De historie heeft bewezen dat die bundeling toch zal ontstaan na verloop van tijd.

In Noord-Holland kunnen burgers van 26 gemeenten mede eigenaar worden van een energie coöperatie; in de gemeente Harenkarspel zou er voldoende animo zijn voor zo'n coöperatie.
 

Al die ontwikkelingen gaan er van uit dat energie in de toekomst min of meer centraal wordt opgewekt, is dat wel zo......? Kijken wij wel ver genoeg vooruit?

 Er zijn n.l. ook ontwikkelingen waarbij elke woonéénheid zelfvoorzienend wordt wat betreft  energie. Hierbij moet men denken aan zonnecellen geïntegreerd in de dakbedekking , energie uit brandstofcellen en energie uit aardwarmte; het meest waarschijnlijk is een combinatie van diverse technologieën.
Al die eindgebruikers die zelf hun energie opwekken kunnen dan aan elkaar gekoppeld worden via een soort energie uitwisselingssysteem. Men kan het vergelijken met de ontwikkeling van internet, dat in feite een kennis uitwisselingsysteem is.



Soms is er lef nodig om niet in de pas te lopen met de gevestigde orde en juist met nieuwe ideeën aan de slag te gaan.Toen de digitale revolutie nog in de kinderschoenen stond geloofden maar heel weinig mensen in die ontwikkeling. Multinationals die niet geloofden in de ontwikkeling van het digitale beeld en internet liepen en lopen nog steeds achter de feiten aan.

In Amerika is al een naam bedacht voor die nieuwe ontwikkeling in de energievoorziening: "The distribution generation"

Egbert d'Hamecourt

In de poll op de voorpagina kunt u aangeven wat u er van vindt.

Jan Hoekstra maakte enkele foto's van het slaan van de eerste paal voor de nieuwe school.

                          

Aan de grens met China

Hallo allemaal. Even een kort berichtje uit het verre land. De reis door Rusland is afgesloten. Langs het Baikalmeer gereden. Was zeer de moeite waard. Erin gezwommen ondanks het koude water. Vervolgens naar de Gobiwoestijn. De auto doet het inmiddels weer prima met zijn nieuwe kop. De auto's krijgen wel op hun donder op de slechte wegen. De tocht door de Gobi ging met een gids. Althans dat was de bedoeling. De eerste helft ging prima zonder gids. Daarna werden we begeleid door een Mongoolse Gids.  Km na km bleven we maar afleggen over zeer tot zeer slachte wegen. Veel auto's kregen dus problemen. Ook mijn uitlaat moest het diverse keren ontgelden. We waren met 27 auto's. De anderen waren elders of op eigen gelegenheid verder gegaan wat achteraf het beste was. Laat in de avond zijn we ermee gestopt, overnachten in de auto of tentje was de einge mogelijkheid. Wat eten gemaakt en oogjes dicht in de auto. Om 5 uur in de morgen weer verder. De gids was het spoor een beetje kwijt en dat hebben we geweten. Een ramp werd deze monstertocht. Maar we hebben het gehaald en bij de grens ging het zeer voorspoedig. Een groots onthaal door pers en TV en de bevolking. Met als afsluiting een grandioos diner. Het gaat ons allemaal goed en we gaan weer verder. Groetjes Piet.

Bericht uit Irkoetsk

De motor van de Duet is aan zijn laatste km bezig. Te gevaarlijk om er mee door te gaan. Gisteren een vreselijk slecht stuk weg gehad. Nog nooit zoiets gezien en meegemaakt. Een soort droge Lena haiwey ??? De auto's krijgen enorm op hun donder en de inzittende ook. s'Morgens om 5 uur weg en de andere ochtend om halfzes aangekomen. 2 x uitlaat eraf en een lekke band en een motor die een aanloop moest nemen om een heuveltje op te komen. Lukte dat niet dan werd ik erop gesleept of geduwd door omstanders. Lachen dus.
Het verbruik is 1 op 6. Duurder als de 6 cylinder die thuis staat.Maar vandaag zullen ze proberen om er een andere motor in te zetten. Maar de motor zit in de begeleidingswagen en die is ook in de problemen gekomen en is nog 400 km. hier vandaan. Irkoetsk is een mooie stad en het weer is perfect. Al met al een rit om op terug te kijken. Bijna iedereen is total-los. Eeen x aantal mensen hebben overnacht in een tentje. Ook niet alles want het stikt hier van de muggen en ander ongedierte. Morgen richting Baikalmeer. En als het goed is met een andere motor, afwachten dus. Tot horens en de groetjes van Piet en Willeke.

Bericht uit Novosibirsk

Hallo allemaal, het gaat is uitstekend met ons. De auto heeft wat mankementen, 1 cylinder loopt niet mee. Morgen wordt er aan gewerkt. Vanmiddag schoot de versnellingshandel eruit. Kon het zelf repareren. Rusland is vreeeeselijk groot en heeft veel natuur,net Texas. Het is warm er gort droog. We vermaken ons best al zijn de dagen soms erg lang. Het eten is oke. Grote files gehad van wel 150 km. met alleen maar vrachtwagens. Nog nooit zoiets meegemaakt. Ook de nodige ongelukken waren daarbij met vaak dodelijke afloop. Trieste zaak dus. Gelukkig is met de groep alles oke. Aardig wat auto problemen. Vandaag zijn we Novosibirsk aangekomen. Heerlijk diner gehad. Morgen een stadsrit en andere uitjes en dan de langste rit gaan rijden. We zitten nu eigenlijk al in Siberie. Het weer is warm en droog. Al met al best leuke spannende dagen. Groetjes van Piet en Willeke.

Bericht uit Moskou

Hier een berichtje uit Moskou. We hebben al aardig wat km achter de rug. Heel slechte wegen gehad waar ook veel ernstige ongelukken bij waren. Gelukkig niemand van de groep. Mijn uitlaat is gebroken maar weer gemaakt. 13 uur bij de grens naar Rusland gewacht. Vervolgens in de nacht doorrijden naar Petersburg. Ofwel, 25 uur achter elkaar bezig geweest. Niet erg leuk. Vandaag een leuke dag in Moskou gehad. Met de metro een flinke rit gemaakt naar allerlei stations. De stemming in de groep is optimaal en iedereen helpt als er iets is. Morgen gaan we naar Nizy Novogrod. De wegen worden steeds beroerder en benzine tanken mislukt ook wel eens. Het hoort er allemaal bij. Groetjes aan Burdaard en de groetjes van Piet en Willeke.

Een fietstocht maken van ongeveer 3000 km doe je niet zo maar. Zonder goede voorbereiding is de kans van slagen heel erg klein. De tocht begint eigenlijk al maanden van te voren met het opbouwen van een goede lichamelijke conditie en met de nodige kilometers in de benen krijgen. Dan moet ook de fiets in top conditie worden gebracht, goede banden, nieuwe remblokken, nieuwe ketting en nieuwe tandwielen zowel voor als achter. De bagage over de fiets verdelen is een kwestie van gevoel en uitproberen. De laatste week voor het vertrek elke dag met bagage getraind en de fiets steeds opnieuw getrimd, net zo lang totdat de goede balans gevonden was. De route die je gaat rijden hoef je niet zelf uit te vinden. Op internet zijn diverse routes te downloaden en ook routeboekjes zijn te bestellen. Ik heb, voor de heenreis,  het boekje van Paul Benjaminse gebruikt “Onbegrensd fietsen van Antwerpen naar Venetië”.Voor de terugreis heb ik twee boekjes gebruikt van de “Bikeline” club “Rheinradweg teil 1 und 2”.
Op de heenreis heb ik de route van het boekje pas opgepakt in La Roche en Ardenne omdat ik eerst naar Mechelen in Limburg ben gefietst; we hebben daar een familie weekend gepland. De route naar Mechelen is gepland via de computer. In Zwitserland heb ik tot Bern het routeboekje kunnen gebruiken, daarna een kaart van Zwitserland met fietsroutes. Op de terugreis langs de Rijn heb ik tot aan Rees de Bikeline boekjes gebruikt, daarna zonder kaart richting Nederland en verder naar huis.
Ik had een campingas brandertje bij me om koffie, thee en bouillon te kunnen maken. De avondmaaltijd bestond uit een kant en klaar maaltijd uit de super of uit een bezoek aan een eetgelegenheid. Op het laatste moment de kleine tent toch nog vervangen door een grotere(van mijn dochter). De kleine tent bleek bij het testen in de tuin niet goed waterdicht te zijn. Het is wel ruim twee kilo meer gewicht, maar daarvoor krijg je ook meer levensruimte. Geen moment spijt van gehad.

Egbert d'Hamecourt 

                   

Het hele reisverslag is als PDF file te lezen. Acrobat reader moet wel geinstalleerd zijn.

Zaterdag 5 juli is dorpsgenoot Piet Bulthuis, samen met zijn partner Willeke, vertrokken richting China.
Bant, in de noordoost polder, was de startplaats van de deelnemers aan de rally “Bant to Beijing”. Onder grote belangstelling van familie , vrienden en bekenden ging om 07.00u. de eerste deelnemer van start.

Als u meer over de rally wilt weten of de weblogs van deelnemers wilt volgen, ga dan naar www.banttobeijing.nl
U kunt Piet volgen via een tracking systeem dat gebruikt maakt van google maps en gps. Ga naar www.tcomm.info/ttrack, dan equipe nr 12 aanvinken en op button “lastposition” drukken.

Aan de Hoofdweg 134 in Burdaard gonst het altijd van de activiteiten.
Met een sleepboot achter het huis en diverse oldtimers voor de deur hoeft Piet Bulthuis zich nooit te vervelen. De laatste weken wordt zijn Volvo Duet, type 210, uit 1968, wel heel erg vertroeteld.
Er staat een grote reis in de planning: 11000 km naar Beijing in China.
Een groepje leden van de Volvo V44 club kwam eind 2006 op het idee om een reis naar China te organiseren. De Olympische spelen speelden daarbij in eerste instantie eigenlijk geen rol. Toen de organisatie de reis voor 2008 plande, kwam het wel heel mooi uit dat de Olympische spelen ook in dat jaar zouden plaats vinden.
De Volvo V44 club is een zeer actieve vereniging. Piet heeft dan ook samen met zijn vouw Willeke al diverse mooie reizen gemaakt.
In 2000 naar Rusland, in 2006 de route '66 in Amerika, naar de Noordkaap, door Spanje en Marokko, en naar de Volvo fabrieken in Zweden.

De Duet is perfect onderhouden en nog in originele staat. Het enige dat Piet er aan veranderd heeft zijn de twee voorstoelen. Om een klein beetje aangenaam te kunnen reizen, heeft hij de twee voorstoelen vervangen door moderne comfortabele exemplaren.
Zaterdag 5 juli starten ongeveer 80 klassieke volvo's in Bant, en hopen woensdag 30 juli in Beijing aan te komen. De reis gaat via Duitsland, Polen, Litouwen, Letland, Rusland, Mongolië naar China, door eindeloze laagvlaktes en hooggelegen grassteppes, door de Gobi woestijn met weinig benzinepompen en geen drinkwater.
Het organiseren en plannen van een dergelijke reis is een enorme klus.
Een team van 5 mensen onder de bezielende leiding van de gebroeders Klaas en Fred Postma proberen dat tot een goed einde te brengen. Een gedeelte van de organisatie werd overgedragen aan Eurocult uit Utrecht; die club regelt de overnachtingen, de benodigde papieren en de visa.

Alle deelnemende auto's zijn gekeurd bij Volvo in Beesd. Er gaat een volgwagen mee voor eventuele technische ondersteuning. Die wagen heeft gereedschap aan boord (zelfs reserve motoren) en een satelliet volgsysteem, een track en trace system, zodat elke deelnemer altijd getraceerd kan worden en er hulp geboden kan worden; alle auto's zijn dan ook verplicht uitgerust met zo'n systeem. Verder neemt iedereen zelf zo veel mogelijk onderdelen mee, die ook onderling uitgewisseld kunnen worden.
De communicatie wordt verzorgd door de mobiele telefoon en zo nodig kan er ook gebruik gemaakt worden van een satelliettelefoon.
Als er medisch hulp nodig zou zijn, dan is er onder de deelnemers een arts die eerste hulp kan verlenen.
Omdat deze tocht niet geheel van gevaar ontbloot is wordt er gereden in groepjes van 5 auto's zodat men bij moeilijkheden elkaar kan helpen.
In de grotere steden zoals St. Petersburg, Moskou, Jekaterinenburg, Novosibirsk,Irkoetsk en Beijing verblijft men meerdere dagen en worden excursies georganiseerd. Niet overal overnacht men in hotels, men zal soms, bij gebrek aan hotels, in een tent moeten slapen; dus ook een kampeeruitrusting gaat mee. De grootste afstand die op één dag moet worden overbrugd is,1050 km  van Krasnojarsk naar Irkoetsk. Tankstations zullen over het algemeen dun gezaaid zijn dus moeten er jerrycans met extra brandstof in de auto meegenomen worden. Ook een ruime voorraad drinkwater in de auto is een must.

De route is vooraf grotendeels  verkend en vastgelegd in een 180 pagina's dik routeboek, maar desondanks kan men toch voor verrassingen komen te staan. Aangekomen in China wacht de deelnemers aan de grens met Mongolië een Chinese rijvaardigheidstest; als die test met goed gevolg wordt afgelegd dan krijgt men een chinees rijbewijs. Onder begeleiding van de Chinese overheid gaan alle deelnemers dan naar Beijing, waar ze worden ontvangen in het "Holland Heineken House". De auto's gaan per boot terug naar Nederland, de deelnemers per vliegtuig.

Piet zal proberen op de site van het dorp, via e-mail, verslag te doen van de reis.  
Meer informatie kunt u vinden op de site van de organisatie:

http://www.banttobeijijng.nl/

Radioastronomie langs de Ee

Wandelend langs de Hoofdweg richting Bartlehiem, kijkend naar de tuinen aan de Concordiastraat, is de “schotel” in de tuin van de familie Velthuijsen u misschien wel eens opgevallen. Een normale schotel voor satelliet ontvangst, zo op het eerste gezicht. Niets is wat het lijkt, zo ook is dat hier het geval; want in de tuin staat een spiegelantenne gericht op de zon. Een unieke spiegel bestemd voor radioastronomie, ontworpen en gebouwd door Richard Velthuijsen. Radioastronomie is een deelgebied van de astronomie, de wetenschap die met radiogolven het heelal bestudeert.
Geboren in Amsterdam, begon hij zich op jonge leeftijd (7/8 jaar) al te interesseren voor radiotechniek en ontwikkelde hij al op 15 jarige leeftijd een hevige interesse voor alles dat met astronomie te maken had. Na de HBO elektra en elektronica werd hij in het leger opgeleid tot onderofficier radarspecialist.

Toen zijn diensttijd er op zat ging hij werken bij het radiostation Nera, afdeling Ira, in Nederhorst den Berg.
Nera was een ontvangststation voor internationale telefonie, een bedrijf gespecialiseerd in hoogfrequent (HF) technieken, en vormde eigenlijk met het meer bekende radio Kootwijk in de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw de pijlers van het radio/telefonie verkeer in ons land. Voor hoogfrequent zenden heb je de zon nodig, wat impliceerde dat er alleen HF radioverkeer mogelijk was als de zon scheen.
Inmiddels had hij ook een licentie als radioamateur gekregen.
Bij Ira, een onderdeel van Nera kwam Richard in aanraking met het onderzoek van de ionosfeer, een laag rond de aarde waar de deeltjes door de straling van de zon worden geïoniseerd. De ionosfeer zorgt ervoor dat radiogolven voor een deel worden gereflecteerd, hierdoor krijgen radiogolven een groter bereik. Ira leverde ook informatie aan NASA, de Amerikaanse ruimtevaart organisatie. Omstreeks 1970 was de hoogfrequent techniek achterhaald en kwam Richard terecht bij Hewlett Packard, destijds gespecialseerd in meet-en regeltechniek, maar langzaam maar zeker geswitcht naar computers en printers; nu beter bekend als HP.

Na 20 jaar bij HP volgde een nieuwe uitdaging bij diverse bedrijven die zich bezig hielden met de automatisering van productiesystemen.
Het onderzoek dat hij bij Ira had gedaan, waarbij de zon een grote rol speelde, had hem nooit helemaal losgelaten. Na zijn pensionering besloot hij dan ook om datgene wat er bij IRA werd gedaan, te gaan kopiëren.
Een spiegel om op de zon te richten (openingshoek 0,53 graden) had hij nog op zolder staan, daaraan koppelde hij een rotor om de spiegel met de zon mee te laten draaien en de nodige registratieapparatuur.
Na twee jaar experimenteren deed hij in december 2006 zijn eerste registraties.
Helaas waren de resultaten niet naar behoren omdat de rotor niet goed was en de computerklok waarmee hij werkte niet nauwkeurig genoeg,hetgeen inherent is aan (slechte) computerklokken. Heel even heeft hij overwogen om alle experimenten te staken. Op zoek naar een betere rotor kwam hij in Polen terecht. Die rotor, gekoppeld aan een timeserver (een computer die heel nauwkeurig de tijd weergeeft), bleek de oplossing voor het probleem waarmee hij worstelde. Het testen van de ontvangst deed hij d.m.v. een spaarlamp; een ontdekking die hij heel toevallig heeft gedaan. Het bereik van de spiegel is nu ongeveer 270 graden en sterk afhankelijk van de bebouwing om zijn erf.
 
De waarnemingen van de zonnestraling betreffen het zgn. 3 cm gebied, op het niveau van de zonnevlekken en vinden plaats met en vertraging van ongeveer 9-10 minuten (zoveel tijd heeft de straling nodig om de aarde te bereiken).
Wat is nu het nut van deze waarnemingen?
Behalve dat de zon ons leven op deze aarde mogelijk maakt, heeft de zonnestraling ook invloed op diverse processen in het heelal en hier op aarde. De zonnestraling heeft b.v. invloed op het radioverkeer op aarde; een zonne-uitbarsting kan satellieten uit hun baan stoten en kortsluiting veroorzaken in het elektriciteitsnet , hetgeen al in 1989 gebeurt is in de Canadese deelstaat Quebec (http://www.nrc.nl/W2/Lab/Profiel/DeZon/canada.html).
Dan is er nog het wetenschappelijk onderzoek naar b.v. zonnevlekken; de cycli van 11 en 22 jaar die men daarin kan onderscheiden en de polariteit van die vlekken. Het classificeren van die vlekken vindt plaats aan de hand van de z.g.n. “Zurich classification” een handboek dat al tientallen jaren bestaat. Een ander fenomeen is het waarnemen van atomaire deeltjes. Onze zon produceert naast licht en warmte ook atomaire deeltjes als  een onzichtbaar nevenproduct. Deze deeltjes zijn zeer moeilijk te meten.
Sinds kort vindt Richard dat zijn waarnemingen de toets der semi-wetenschappelijke kritiek kunnen doorstaan.

Een scala aan computers en andere apparatuur zorgt ervoor dat waarnemingen nu elke vijf minuten via zijn website gepubliceerd worden.
Eén wens rest nog, de mogelijkheid om zijn waarnemingen, gedaan via de radio astronomie, te verifiëren met een optisch systeem (een kijker).
Doorzettingsvermogen en gezonde wetenschappelijke nieuwsgierigheid hebben een uniek project opgeleverd dat zijn gelijke (in het niet professionele wetenschappelijke traject) in de wereld waarschijnlijk niet kent.  
Burdaard is het epicentrum van de amateur radioastronomie voor wat betreft zonnewaarnemingen.

Op de website www.velthuijsen.org kunt u, naast de resultaten van de waarnemingen, nog veel meer informatie vinden.  

Egbert d'Hamecourt

IJsbaan Burdaard in het landelijke nieuws

In de weekend bijlage van het Algemeen Dagblad van 15 december j.l. stond een artikel met als kop “Wachten en smachten”.
Het is een min of meer nostalgische terugblik op de winters van weleer. De auteur van het artikel heeft diverse plekken in friesland bezocht en o.a. een interview gehad met de secretaris van de ijsbaan vereniging in Burdaard; een leuk stukje promotie van Burdaard.
Klik op onderstaande links om heel het artikel te lezen.

Pagina 1

Pagina 2

Pagina 3


U heeft adobe acrobat reader nodig om de bestanden te openen.
De software is gratis te downloaden van de adobe site

Albert Wester Molenaar

Op zaterdag 27 oktober slaagde Albert Wester uit Burdaard voor het diploma “molenaar”. Dit diploma, uitgegeven door het Gilde Fryske Mounders, is een vereiste om authentieke molens zelfstandig in werking te stellen. Albert heeft sinds januari 2006 de cursus voor vrijwillig molenaar gevolgd voornamelijk op de poldermolen Victor te Wânswert.
Na het bereiken van zijn VUT was de opleiding voor molenaar invulling van een lang gekoesterde wens. Al in 1975 had Albert het idee om eens molenaar te worden, maar de aandacht voor het gezin en de drukke werkkring als programmeur/systeemanalist bij een verzekeringsmaatschappij verhinderde dat altijd.
“Het is mij met de paplepel ingegeven, dat zal komen omdat ik in een sarrieshut in Smalle Ee ben geboren. Een sarrieshut is een woning van een toezichthouder (chercher) die in de negentiende eeuw werd gebouwd om het zicht op de molens te houden en belasting op het graan te innen”, weet de kersverse molenaar. “Toen ik van Veenwouden naar Burdaard verhuisde zag vanuit mijn nieuwe huis aan de Dokkumer Ee verschillende molens in het landschap staan. Daaronder was ook de Victor te Wânswert. Het bleek dat dit een lesmolen was, waarop je binnen twee jaar het vak van molenaar kon leren“.
In januari 2006 ging Albert met de VUT en na een gedegen studie van bijna twee jaar kan de Burdaarder nu zelfstandig met een authentieke molen aan de slag. “Het vrije veld om de molen en de omgeving van de molens geeft mij elke zaterdag weer een kick. Van belang is dat we dat aan de nieuwe generaties doorgeven dat we zuinig op deze cultuurgoederen moeten zijn. Als ik naar mijn dochter in Barcelona ga zie ik in Frankrijk en Spanje de zorg die men daar heeft voor de eeuwenoude gebouwen: dat moet hier ook kunnen.
Door actief te werken met een cultuurmonument in ons land krijg je ook een bredere kijk en waardering op de cultuur van onszelf en anderen. Ik beschouw de cursus dan ook een verrijking van mijn leven”.  Naast de werkzaamheden als programmeren (“Victor Software”), de hobby motorrijden, en de reizen naar Spanje, is het molenaar-zijn een goede invulling van zijn VUT. Albert wil voor de moleneigenaar de stichting “De Fryske Mole” de molen De Olifant in Burdaard laten draaien en malen, maar daar is nog overleg over nodig met de medemolenaars. De moleneigenaren stellen als voorwaarde voor een aanstelling als molenaar een diploma. En dat heeft Albert nu in zijn bezit.

Bron: leermeester Sjerp de Jong

Zaterdag 26 mei gaat om 20.00u. de tiende skieppekoprocknacht van start. Een jubileum dat de organisatie met gemengde gevoelens tegemoet gaat; enerzijds de vreugde over het jubileum, anderzijds de wetenschap dat het organiseren van een dergelijk evenement steeds moeilijker wordt.
De eerste rocknacht werd georganiseerd door de "S.A.B." onder leiding van Jentsje de Jong. Mede door subsidie van "Dorpsbelang" kon men een sluitende begroting maken. Toen die subsidie werd stopgezet, omdat men vond dat de commercie de overhand kreeg, is de organisatie op eigen benen komen te staan.
Riemer Kooistra kwam in 1998 in het bestuur en werd in het daaropvolgende jaar voorzitter. Ook in 2007 is hij één van de drijvende krachten achter de organisatie, die hoewel zelfstandig nog steeds onder de vlag van de "S.A.B." opereert. Maar hij is niet alleen; met 5 medecommissieleden en ongeveer 40 vrijwilligers is men elk jaar van donderdag tot en met dinsdag in de weer om alles op rolletjes te laten lopen.

Een kleine greep uit het draaiboek van de organisatie:

Tent bouwen en afbreken

Wat muziek betreft wordt al jaren dezelfde formule toegepast. Er treden totaal 12 bands op, uit diverse stromingen in de muziek, die allemaal uit de regio komen. De bands worden niet betaald, maar kunnen gebruik maken van een speciale snacktent waar zij gratis kunnen eten en drinken.
Er wordt op twee podia afwisselend opgetreden.
Het aantal bezoekers is constant en schommelt rond de 350.
Hoewel de muziek start om 20.00u., komen de meeste bezoekers pas rond 23.00u. De jeugd vanaf 13 jaar is ook welkom (van 13-16 jaar toegang voor de helft van de prijs). Als de doelgroep van 13-16 jaar om 20.00u zou komen, dan kan het aantal bezoekers veel hoger uitkomen.
Door o.a. allerlei eisen die door de diverse instanties aan de organisatie worden gesteld is het sluitend krijgen van de begroting een steeds groter probleem.
Ondanks de verplaatsing van de tent naar het (voetbal)trainingsveld, de sponsoring van het bedrijfsleven en particulieren uit het dorp is er op de organisatie van vorig jaar nog steeds een tekort.
Dit jaar staat de tent weer op de oude plek, dus meer kosten en een nog groter probleem om de begroting sluitend te krijgen.
Veel geld om een marketing campagne op te zetten is er niet en toch is men er in geslaagd om dit jaar Piet Paulusma vanaf de rocknachtlocatie zijn uitzending van het weerbericht te laten maken.
Riemers ziel en zaligheid ligt in het project; hij zal blijven vechten om de rocknacht tot een succes te maken, mede omdat er in al die jaren nog nooit een wanklank is gehoord, er geen vechtpartij is geweest en er altijd alle medewerking uit het dorp is geweest.

Denkend aan Burdaard zie ik "de Zwaluw" draaien.

De molen in Burdaard, die beeldbepalend is voor het dorp, wordt al 18 jaar bemand door Jan Tollenaar, de enige beroepskracht naast de vele vrijwilligers die de molen draaiende houden.
Jan, geboren in Groningen (1959), komt uit een gezin waarvan de vader op de grote vaart zat. Doordat pa nogal eens van reder veranderde, verhuisde het gezin regelmatig. Hij was 6 jaar toen in Delfzijl de molen "Adam" een enorme indruk op hem maakte. Via Maassluis, waar de molen "de Hoop" op zijn netvlies kwam, komt Jan op zijn 12e jaar in Sneek terecht. Daar is, op zeventienjarige leeftijd, zijn passie voor molens ontstaan. Samen met een vriend bezocht hij regelmatig de houtzaagmolen "de Rat" in IJlst. Na verloop van tijd bleek wel dat zijn liefde voor de molen anders was dan de liefde van zijn vriend, die toch meer belangstelling had voor de molenaars dochter. Inmiddels had hij al zijn vrouw Marjan leren kennen en was hij geografie in Groningen gaan studeren.
Op zijn 21e is hij met Marjan getrouwd, maar die liefde stond de andere liefde, voor molens, niet in de weg. Steeds meer kwam de studie op de achtergrond en zocht hij contact door heel het land met andere molen-freaks.
In Stiens was hij al actief als plaatsvervangend molenaar. Maar toen er in Wervershoof (Noord Holland) een plek vrij kwam als molenaar, werd het roer totaal omgegooid. Jan gaf zijn studie eraan en verhuisde naar Noord Holland. Zes jaar heeft hij daar in loondienst van de molenstichting gewerkt en was er ook "in de kost", in een niet al te riant onderkomen. Na al die jaren ploeteren in Wervershoof had hij het werken in loondienst wel gezien. In die tijd, 1986/87, was de molen in Burdaard net herbouwd na een volledige verwoesting door brand.
Op 27 jarige leeftijd werd hij dus zelfstandig molenaar op de molen in ons dorp. Er was echter één probleem, de molen was wel netjes herbouwd, maar het noodzakelijke interieur om te malen, zoals de motorisch aangedreven steen en andere zaken ontbraken. Het hele land werd afgestruind op zoek naar diverse onderdelen; en tot overmaat van ramp reed hij zijn auto in die tijd ook nog total loss. De steen werd uiteindelijk gevonden in Gouda. Met de hulp van Koos Commandeur werd de steen omhoog getakeld; een klus die niet van gevaar ontbloot was omdat op de staaldraad waarmee gehesen werd, een enorme rek zat.
Vanaf oktober 1988 kon er gemalen worden; Maar daarna heeft hij in vijf jaar tijd nog heel wat moeten investeren om een goed product te kunnen maken. Een ander probleem diende zich inmiddels aan: waar haal ik mijn klanten vandaan? Jan ging op stap om bakkers te overtuigen van de kwaliteit van zijn molenmeel en hij bezocht diverse beursen om kontakten te leggen met groothandels en inkoop-organisaties. In een prachtige folder prees hij zijn fries molenbrood aan. Die acquisitie verliep moeizaam totdat de molen in Stiens afbrandde. Na de herbouw van de molen kreeg men geen aansluiting meer op de markt. Een aantal van hun klanten kwam naar Burdaard en uiteindelijk ook de groothandel, die meel van de molen in Stiens betrok.
Nu braken er mooie tijden aan met veel werk, maar heel weinig slaap.
Een nieuw busje werd gekocht om alle klanten te bedienen en zelfs zijn vader moest af en toe de helpende hand bieden om alles in goede banen te leiden. Inmiddels was de molen in Stiens ook weer opgestart met een gloednieuwe computer gestuurde productie-unit. In 1999 verkocht "Stiens" hun b.v. aan een particulier.
De gedane investeringen in Stiens werden echter een molensteen om de nek van de nieuwe eigenaar. In 2002 nam Jan de activa van de molen over, om zo zijn capaciteit uit te breiden. Eigenlijk begon het al niet goed omdat hij direct na de overname een chaos aantrof in de molen. De silo's zaten vol ongedierte en de computer gestuurde apparatuur was niet aan de praat te krijgen. De silo's moesten niet alleen door "rentokil" ontsmet worden maar moesten ook met de hand ontdaan worden van aangekoekt meel. Kortom er volgden slapeloze nachten en een gestresst heen en weer rijden tussen Burdaard en Stiens. Gelukkig kon hij in 2004 Stiens verkopen aan de gemeente Leeuwarderadiel en zich zo weer vol overgave storten op het werk in Burdaard. In al die jaren had hij nog samengewerkt met de molen in Wervershoof; toen die in 2002 failliet ging, zocht hij samenwerking met Jan Pot in Kropswolde (Groningen).
Het graan betrekt hij nu uit Groningen en met Jan Pot worden de melanges samengesteld en in zijn lab getest. Die samenwerking is versterkt door de ontwikkeling van de thuisbak markt. Er werd speciale apparatuur aangeschaft om kleine hoeveelheden meel te kunnen mengen, af te wegen en te verpakken. Op de vrijdagen en zaterdagen loopt het storm bij de molen; het zelf brood bakken is een hype. De grote toeloop is ook te danken aan allerlei artikelen over de molen die verschenen in diverse bladen. Op dit moment is de molen in Burdaard nog één van de weinige molens in het noorden die op een professionele manier het graan tot meel verwerkt.
Ondanks alle know how en inzet valt het toch niet mee om altijd een toereikend inkomen voor een gezin uit de molen te halen. Daarom is het beheren van de camping en de haven een welkome aanvulling van het gezinsbudget. Camping, haven en molen zijn eigenlijk een "heilige drie-eenheid" die een gezin een mooi bestaan bieden en het dorp een mooi aangezicht. 

Het jaar 2007 is uitgeroepen tot het jaar van de molens. Wie kan daar beter over praten dan Jan Tollenaar want er is geen molen in dit land die hij niet kent.

Egbert d'Hamecourt

Recreatie en Toerisme in Burdaard

Op initiatief van de IJsclub en Dorpsbelang hebben studenten van de hogeschool "van Hall Larenstein" de afgelopen maanden gewerkt aan twee lesmodules met als onderwerp Burdaard. Onderstaand  vindt u de eindconclusie van de studenten uit de groep recreatie en toerisme.
Als u het hele rapport wilt lezen dan moet u op afbeelding  bij de conclusie  klikken.
Het bestand is een PDF file en kan alleen geopend worden als u  "adobe reader" hebt geïnstalleerd; "adobe reader" is gratis te downloaden .

Conclusie

Het project in Burdaard is in grote lijnen duurzaam. Het recreatiepark past qua grote bij het dorp. Burdaard is een relatief klein dorp, dus het park mag niet te overheersend worden. Er zullen weinig tot geen faciliteiten op het park komen voor de toerist, dus de toerist moet het dorp in om boodschappen of andere dingen te doen. Dit zorgt voor een spin-off naar de locale economie. De ondernemers zullen profijt hebben van de toeristen die hun geld in de locale economie steken. Dit vinden wij een duurzaam aspect aan de komst van het Landal park. Wat we niet duurzaam aan het project vinden, is dat er geen gedegen draagvlakonderzoek gedaan is in Burdaard. Wij hebben onze eigen analyse erop losgelaten, daar komt uit dat de ondernemers grotendeels positief tegenover de komst van de toeristen staan.

Dan heb je nog de vraag of er wel toeristen naar Burdaard zullen komen, heeft Burdaard genoeg potentieel? In cultuurhistorisch opzicht zou Burdaard genoeg te bieden kunnen hebben. Vroeger was er veel activiteit in de handel, de Dokkumer EE zorgde voor een belangrijke aan en doorvoer van goederen. De molen speelde eveneens een belangrijke rol in het produceren en verwerken van producten. Burdaard zou hier veel meer gebruik van kunnen maken, vooral op educatief gebied zijn er mogelijkheden.

Wanneer je naar de natuur en omgeving van Burdaard kijkt, is die niet erg opvallend of uniek. Het zijn de weidse uitzichten die eventueel liefhebbers zouden kunnen trekken en Burdaard ligt gunstig ten opzichte van grote steden. Verder moet Burdaard het hebben van het water de Dokkumer EE, wanneer je deze volgt, kom je door het echte Friese platteland.

Het is van belang om een deel van de 12.000 schepen die jaarlijks door de EE varen vast te houden in Burdaard. Burdaard heeft dus altijd al een vast aantal bezoekers. Door de uitbreiding van de jachthaven, de camping en de komst van het recreatiepark, zorgt men ervoor dat de passant een paar dagen in Burdaard kan verblijven. Daarnaast zullen andere activiteiten georganiseerd moeten worden om de toerist te vermaken, maar van jaarlijks terugkomende evenementen is in Burdaard geen sprake. Dit is ook niet meegenomen in de nieuwe plannen die gemaakt zijn door de gemeente. We kunnen concluderen dat er dus niet goed nagedacht is, over de behoeftes van de recreant of toerist. Er moet wel vanuit gegaan worden, dat de komst van evenementen of andere activiteiten automatisch zullen verschijnen. Wanneer een initiatiefnemer ziet dat er meer toeristen naar Burdaard komen, dan zal hij of zij daar automatisch gebruik van maken.

Concluderend zeggen wij dat de plannen in Burdaard duurzaam opgezet zijn. Hier en daar zijn er een paar steken overgeslagen en niet benoemd, maar deze zijn zullen geen grote invloed hebben op de duurzaamheid. Het is nog niet zeker of de plannen wel doorgaan, ook is men nog steeds in onderhandeling en ontstaat er nog onzekerheid omtrent het beheer van o.a. de haven en de camping welke binnen een packagedeal met Landdal vallen. Onze conclusies zijn gebaseerd op realistische verwachtingen, praktische problemen zijn dus niet voorzien. We verwachten dat alles volgens plan zal verlopen, wanneer dat gebeurd zal het nieuwe plan van Burdaard duurzaam en succesvol zijn, net als het voorbeeld: Reevallis Vijlen, Limburg.