|
|
Hoofdpagina » Geschiedenis
In praatsje by in plaatsje VI: de iepening fan de nije
brêge.
Op 18 juny 1976 wurde de beide Burdaarder doarpshelten, dy't in oardel jier
lang skieden west hawwe, wer meiďnoar ferbűn. Krekt as twa moanne earder yn
april fan dat jier Vietnam, troch it űndertekenjen fan de fredesakkoarden troch
de beide stridende partijen Noard en Súd, ek wer ien lân wurdt. Yn Burdaard
hoechde dat ien-wurden net safolle slachtoffers te kostjen en it hat ek lang
safolle stoere films net opsmiten as dy striid dęr yn Asië. Mar earlik is earlik:
tusken it stuit dat it beslút foel (1966) om de bręge te ferfangen en it stuit
dat mei in skjirre it lintsje midstwa knipt wurde koe (1976) is der yn 'e tuskentiid
noch hiel wat wetter troch de Ie streamd. Dy 18e juny krekt efkes oer twaën
hat Herman Wasenaar it lint trochknipt dat spand wie oer de hiele breedte fan
de nije bręge. It wichtigste stik ark by dizze plechtichheid, de skjirre, wie
as in kostber sieraad op in kessentsje troch leeftiidsgenoat Ieke Wassenaar
meitôge. De pommeranten dy't by sa'n gelegenheid net úntbrekke kinne binne fan
links nei rjochts: Piet Douwes de Jong, de wethâlder-mei-peuk (dat koe doe noch)
út Wânswert, oannimmer Thijs Jellema, de man mei de maffiose sinnebril is net
The Godfather III mar CDA loko-boargemaster Martinus Sterk, dęr in bytsje efter
ferskűle de altiten beskieden Minne Huizinga as foarsitter fan Doarpsbelang,
de beide earder al neamde jonge haadrolspilers fan dizze middei, boargemaster
Ebele Talstra (ek al mei sinnebril - as soenen de beide manlju net herkend wurde
wolle omdat se harren skamje dat it allegear sa lang duorre hat?) en de optein
laitsjende direkteur Iepenbiere Wurken Van Wijhe. In skoandere dei foar Burdaard
mar sa't ik al yn 'e ynlieding skreau ferhellet de foto net it krewearjen fan
it doarp om it safier te krijen. It alderearste beslút om de al strieminne bręge
te ferfangen foel yn 1966. De yn 1903 boude Steenhuizenbręge hie yn 'e strange
winter fan 1963 in aardige knoei krigen. De 'bruggehoofden' (ik koe sa gau net
in gaadike Fryske wjergader fan it wurd fine, mar it binne yn alle gefallen
gjin 'rayonhoofden') wienen oantaast en herstel wie eins amper mooglik. Letter
klapte der noch in grutte frachtboat by op en dęr waard de bręge ek net better
fan. Der is doe earst noch wol ompraat op 'e bou fan in bręge bűtenom it doarp
yn in nije rânewei bedoeld om it swierdere ferkear út it doarp te kearen. Yn
it doarp soe dan in behyplik brechje komme foar de minsken mei de billewein
of op 'e fyts. It seit himsels dat de Burdaarders kapsje makken tsjin dat plan.
Efkes mei de auto fan it iene nei it oare doarp wie net allinnich ferhipte maklik
mar ek somtiden needsaak. Boppedat koe it de deastek wurde foar de middenstân
en foar it tsjerke- en ferieningslibben dat krekt sa opbloeid wie neidat Burdaard
en Wânswert oan 'e Streek yn 1973 ien doarp wurden binne. De gemeenten binne
wol fan goede wil mar de sinteraasje is de grutste stroffelstien. Op 'e dei
(19 desimber 1974) dat de nije bręge bűten it doarp iepene waard - dat wie wol
trochgien - wie in foar alle partijen gaadlike bręge yn it doarp noch altiten
in hyt hangizer. Wethâlder Kees Boersma fan Dantumadiel hie by dy gelegenheid
wol in aardich ferhaaltsje oer de nuodlike finansjele tastân by benammen syn
gemeente: hy hie it oer de kreas bewurke en djoer lykjende amtsketting fan 'syn'
boargemaster Talstra dy't wat skril ôfstuts by it stik izer dat syn kompaan
fan Ferwerderadiel, Van Mourik, om 'e nekke te bongeljen hie en dat ornaris
tsinst like te dwaan om keallen mei fęst te setten. "Mar", sa liet er der op
folgje, "yn Dantumadiel rinne wy meikoarten wol allegear yn 'e bystân!". Begjin
1975 krigen de oerheden lykwols grien ljocht fanút Assen: it projekt mocht útfierd
wurde as in saneamd ACW-projekt. Dat wie in soarte fan Ryksstipe foar it útfieren
fan wurk yn kriten dy't oer it generaal wat efter bleaunen by de Rânestęd, dęr't
it trochstrings wat rommer sopke. Boppedat kaam no de provinsje ek letterlik
mei jild 'oer de bręge'. Sa koe de firma de Boer fan Warkum dan fuort nei de
boufak útein sette (de plannen leinen al in skoft lang klear). Earst soe de
âlde draaibręge sloopt wurde en dęrnei koe de nije betonkonstruksje opboud wurde.
Om desimber 1975 hinne wie men oan de Ferwerderadielster kant fierhinne ree.
Underwilens wie it bedriuw Hubert fan Snits al wakker dwaande mei de boppebou
dy't in kopy wurde soe fan de bręge dy't bűten it doarp oanlein wie, mar wol
in stik smeller, der mocht ommers dochs gjin swier ferkear oerhinne. En nei
de maitiid fan 1976 koe dy boppebou dan oanbrocht wurde. Alles gie dat it slydjage
en foar de hite simmer fan 1976 lei de nije bręge deryn. En mei it trochknippen
fan it lint, de symboalyske skieding tusken klaai en wâlden, op dy skoandere
18e juny, waard Burdaard, wat de ynfrastruktuer alteast oanbelanget, op 'e nij
ien.
|
